2Begiekin

Hauxe da neure eskua;

ezkerrekoa.

Erditik egiten duen arrakala hori bizitzaren marra dut.

Dagokidan eternitatea bezain luzea da.

Mutur batean hasi zen,

beste muturrean amaituko da.

Sigisagan doakit lerroa,

bizitza lez.

Une batzuetan sakonago

besteetan, aldiz,

sakonegi.

Bazterreko marrak utzitako zidorrak dira.

Inoiz hartu nuen okerren bat

sekula zehartuko ez ditudan aukera galduak.

Aukera utziak.

Aukera ezezagunak.

Mendixkak poz uneak dira.

Asko.

Minak bezainbeste.

Ikusten duzunez elkorra dut eskua;

abegikorra eta amultsua.

Edozein gorputz irudika dezake neure esku honek.

Gustatzen zaizkio; bularrak, bizkarrak, beste eskuak…

gustatzen zaizkio; luzeerak, zabalerak eta hondamendi naturalak.

Gustatzen zaizkio; korapiloak, bustitasunak eta ilea.

Urruneko haiek atzamarrak ditut.

Bost.

Jostariak eta borrokalariak.

Eta gorago, atzazalak.

Edozein eskuk behar duen tontorra.

Tarteko arraiak iraganeko orbainak dira:

Bizikleta erorketa, saskibaloiko lesioa, boligrafoen hondarra.

Hauxe duzu

neure

eskua.

Ezkerrekoa.

Txikitasun sentsazioa.

Arnasa hartzen hasten zaren sentipena.

Zapatak eranzten hasi naiz,

ortozik eta zutunik

Arropa kendu dut.

Lurrak eta nik bat egin dugu.

Bera naiz ni

neu naiz bera.

Handitasun horretan

ezer barik

dena sentitu naiz.