2Begiekin

Berriz ere beroa.

Hiri honetako biztanleak asfaltoak isuritako lurrunaz zizelkatuta daude.

Zuhaitzek aspaldi ez dute hoola-hoola dantzarik egiten.

Gerizpeak klandestinitatera kondenatu dituzte eta nik ez dakit nora ihes egin.

Kale bazterreko andraren aurpegiak lurraren pitzadura du…

Edo akordeoi zaharraren sabela

Euro bat eman diot ta milaka urtetako egarria duen lursailak ura xurgatuko lukeen lez eraman du.

Ez dut hemen egon nahi.

Itsasoa milaka miliatara dago

itotzen ari naiz

bihar arte hegaldirik ez dago.

Bihar artekoan hiltzen banaiz

gera bedi argi:

ez nuen hemen hil nahi.

 

Hego haizea inguruka dabilkit;

Hesian.

Moises baizina zatoz haize guztiak uxatuz.

Kapela buruan ta etorri barrura.

“Haizeak eraman ez nazan”, aitzakitu duzu.

Eztanda egin du barruak,

munstroa itzartu da eta bazka nahi du.

Besarkada estua eta beroa, sarrerakoa.

“Izoztu dezagun denbora”

ta bizitza osoa berton emango bagenu?

Barre egin dut eta txotxolokeriren bat erantzun.

Erasokor dator beroa

Barrutik irten gura ez, eta ez dago amatatzerik.

Eta estuago eusteko eskatzen didazunez

gerria oratu dizut.

Izterreratzen hasi naizenean barre egiten duzu;

beroa sugetzar bilakatzen ari da.

Utzion, diostazu

Utzi diot kiskal gaitzan

Irribarre egin duzunean jabetu naiz suaz

Zureaz

Nireaz

Gureaz

Sugea orkatiletik gora

Belaunetara

Izterrak eta barreneko aldera

Ai!

Zer?

Ezebez

Deabrukeria irribarrean

Mmmmmm

Mihi luzea

Umela

Galdu dut…. Ala irabazi?

Mundua errenditu da nirekin

Sugeak bidea jarraitu du

Zilborra zuloa al da?

Arerioa aztertzen ari da

Putz egin eta haragiak erantzun du

Sugeak haginka egin du eta jauzi barrura

Ai!

Zer?

Ezebez

Territorioak irabazten ari da

Lubakiak desegiten ari dira

Gora bidean mendi gorietan egin du sua

“berton emango dut gaua” diost.

eta berton, lurralde honetan, bandera ezarri du

martitz bilakatzen ari zait gorputza

errenditzearen ondorioak

bihotza pasatu du

eta arima

eta izpiritua.

Belarrira ailegatu da sugetzarra

Lorratzik lorratz edozeinek aurki lezake bidea

Hemen nago, diost bozak

Sentitua dut ordurako ur jarioa

Iguazu eta Niagara batu zaizkit

Mmmmm … Ai!

mmmmmmmm… Zer?

mmmmmmm…. Ezebez.

Zer?

Ai… urak bota ditut.

Metroko bagoitik irteten ikusi zintudanean Oscar Hahn-en poemagaz gogoratu nintzen.

Jarraitzeko gonbidapena zirudien pausu mantsoarekin zenbiltzan.

Eta jarraitu zintudan.

Erreza zen hasieran distantzia txikia baitzen.

Jende oldea sartu zenean, baina, hasi zen nire burruka.

Burusoil hark ez zidan pasatzen uzten,

Jaka karratuko emakumearen abiadura iñurri gaixo batek gainditzeko modukoa zen

Eskolatik atera berriak,

azken metrotik irtendakoak eta ziztu bizian hurrengoa harrapatu nahi zutenak.

Dena zen estropezu.

Labirintoaren amaierara irteterakoan taosa gailendu zitzaidan

eta orduan

ikusi zintudan.

Horixe naiz ni

Beste alde horretakoa.

Goiz batzuetan ezezagunegia egiten zaidan hori naizela esan behar diot neure buruari.

Bai, neu naiz, neu.

Ezpainak nireak dira,

begi lokartuak, musugorriak, kokotsa… nireak dira.

Ni naizen arrotzarenak.

Ezkerra eskuman duen horrena.

neu naizelako hori.

66ko bebarrua;

Umela zen harriz egindako eskailera artekoa.

“Non amaitzen zaizu lepoa?”,

ikerlari lanetan belarriaren mutur epela aurkitu nuen.

Hasierakoa, otordu hartan.

Beherago izerdiak utzitako zantzuak zure haragi beroan.

mingainaren izotz-gaineko dantza

Zelan ez ulertu Dracularen lepo-beharra?

Nik ere odola zurrupatu nahi nizun

“Horzka egin iezadazu?”.

Zelan ez bete belarrira esandako agindua?

66ko bebarru hartan ateen danbateko eta igogailuaren zarata artean

banpiro bihurtu zintudan.

Aizto bilakatu da haizea

Izoztuko nau eta beharbada bost mila urte barru norbaitek aurkituko nau oraintxe lez.

izoztua.

Metro batzuk aurrerago dagoen ezezaguna, baina, errukitu da.

Niregana dator

bizkor batean gainean sentitu dut

beso barruetan sartu nau eta estutu egin nau

ez gehiegi

ez gutxiegi

haizea, haserre, harrotu egin da.

Ezezagunak, ordea, ez nau askatu.

Eskuarekin bizkarra igurtzi dit eta nik

bular barruetan gorde dut burua.

Besarkada estu baten modukorik ez dago.

Lo egin ezazu, lo,

eta ahantz itzazu lurra iraultzen duten makinatzarren zaratak.

Lo

egin ezazu lo

norbaitek laztan gorri edo berdeak egiten dizkizun bitartean.

Lo

egin ezazu lo, sakon egin ere

kale garbiltzaileek fereka gorri eta berdeak kentzen dizkizuten bitartean.

Lo,

egin ezazu samur lo

norbaitek zure gerizpera batzen zaizunean

Lo

etzazu ametsik eten umeek txirrista gisara erabiltzen zaituztenean.

Lo

egin ezazu lo, katamixar kuxkuxeroa oin puntetan hurbiltzen zaizunean,

eta ez zaitez esnatu

bizkarra zure kontra igurtzen duenean ere.

Zarratu itzazu begiak eta egin ezazu lo,

lo sakon

lo, betiko lo.

Min hau, izozten nauen min hau inoiz azaldu izan zaidan odoluste berriztatua da.

Leitutako lurraldean ezin loratzerik eman; Hortaz, etzazue lilirik bila ipar haizea laztantzen duen eremuan.

Ni neu naizen lurraldea inbaditzen ari den min hau, hain da neu, aurre egiten ere ausartu ez naizela egiten.